Dinsdag 21 oktober.
We hebben de verjaardag gisteravond rustig gevierd. Uiteraard even de uitzending van Sergio over de grens terug bekeken waarbij ze naar Edivo gingen. Daarna een spelletje Skip-bo gespeeld, waarbij Robert natuurlijk weer verloor, de slimste mens gekeken en dat alles onder het genot van een lekker flesje wijn. Helaas niet die van Edivo want die doos moeten we vandaag nog gaan ophalen.
Deze ochtend is het al bijna half negen als we wakker worden. We volgen ons ritueel en rijden rond 10 uur terug richting Pelješac om de wijn op te halen. Onderweg komen we Peter en Therese tegen die we gister hadden ontmoet. We zwaaien enthousiast maar we denken dat ze ons te laat zagen. Aangekomen bij Edivo worden we hartelijk ontvangen. Ze komen al gelijk met de doos aanwandelen. Echter kwamen we er gister ook achter dat Jeannette de verkeerde had gekocht, witte in plaats van rode, dus dat kunnen we dan gelijk rechttrekken.
Vandaag gaan we richting Bosnië en Herzegovina, de weersvoorspellingen aan de kust, voor zover je die kunt geloven, zijn wat minder dus zoeken we het geluk op in het binnenland. Als we de brug weer over zijn is het nog maar een klein stukje en staan we bij de grens. Om Kroatië uit te komen worden de inzittende van de auto voor ons goed gecontroleerd. Een voor een moeten de jonge lui uitstappen en voor de camera gaan staan. Beide jongens moeten ook hun vingerafdruk laten scannen, iets wat de dames niet hoeven, en dan mogen ze verder. Wij mogen zonder problemen door.
Eenmaal in Bosnië rijden we binnendoor naar een camperplaats bij een meer dat Robert gevonden heeft op Park4Night. Het valt ons op dat de maximum snelheid hier vaak een stuk lager is. Regelmatig maar 40 kilometer per uur en maar af en toe 80. Voor de Bosniërs maakt dat niet uit die vliegen regelmatig voorbij, maar met best wel veel snelheidscamera’s doen wij het maar rustig aan. In het begin komen we nog veel borden tegen met foto’s en richtingaanwijzers naar de Kravica watervallen waar we drie jaar geleden al eens zijn geweest. We rijden dus ook gewoon verder richting Lake Blidinje. A
ls we daar aankomen ziet het er wel indrukwekkend uit. Op zo’n ruim 1100 meter hoogte parkeren we op een vlak open stuk. Er is van alles, een speeltuin, een info hokje, wc en douche, al zijn die wel Dixi formaat. Helaas waait het er ook hard en is de temperatuur onder de 10 graden. We wandelen wat rond over het terrein en zien in het info hok dat de eigenaar zal langskomen. Want er is niemand te zien. Wij krijgen het gevoel van de eerste keer dat we op Stekenjokk in Zweden stonden. Een prachtig uitzicht maar met guur en winderig weer.
Als we weer rustig en warm in de mobilhome zitten besluiten we toch maar om door te rijden. Zo’n 60 kilometer noordelijker ligt Lake Rama. Ook dat ziet er prima uit dus gaan we ons geluk daar maar een beproeven. We rijden weer door prachtige natuur, dan weer rotsachtig dan weer door wat groenere gebieden, alhoewel ook hier is de herfst in volle gang dus ook hier zijn die kleuren rijk vertegenwoordigd. Na een uurtje rijden zien we het meer voor het eerst beneden liggen. We komen net uit de bergen en het valt ons op dat het water zeer laag staan. Wel een prachtig gezicht en gelukkig is het weer hier ook aangenamer.
De weg voert ons langs het meer naar een van de “poten” die van beide kanten het meer in komen. De hoge witte zand randen die door de lage stand van het water nu zichtbaar zijn maakt het alleen maar mooier. Aan het einde van zo’n landtong in het meer parkeren we bij camping Bošnjak. Er staan al een Duitser en een Engelsman dus dat maakt het alleen maar gezelliger. Blij met onze keuze om verder te rijden blijven we hier nu echt overnachten.