2025| Griekenland - Week 5

Zaterdag 25 oktober.

Gisteravond hebben zijn we na de Mask Singer gekeken te hebben lekker naar bed gegaan. Waar we de hele dag al sirenes hebben gehoord, van ambulances die naar of van het naastgelegen ziekenhuis gingen, is het vannacht rustig. We slapen dan ook prima en Jeannette is pas om half negen wakker. Gelukkig heeft Robert daarvoor de kachel al aangezet zodat het lekker warm is in de mobilhome als we eruit gaan.

Verrassend genoeg zijn er gisteravond nog wel wat campers bijgekomen en zelfs een caravan. Ook zijn de eerste al weer vertrokken. Wij doen gewoon ons ding en als we klaar zijn rond 10’uur vertrekken ook wij weer uit Boedapest. Ons doel vandaag is Slowakije. Dat is weer een nieuw land voor ons dus die willen we graag mee pakken. We moeten er toch doorheen omdat we nog naar Praag willen.

De route vandaag is niet bijster bijzonder en we zijn dan ook blij als we rond de middag een stop kunnen maken bij fort Monostor. Een indrukwekkend militair bouwwerk aan de Donau bij Komárom. Dit gigantische fort is ooit gebouwd om het Habsburgse rijk te beschermen. We wandelen het fort rond en zien aan de andere kant van de Donau Slowakije al liggen.

Na ruim een uur zijn we het fort rond en trekken we verder. Binnen een paar minuten steken we de Donau over en zijn we in Slowakije. Ons 35e land van de 51. We volgen de weg die parallel loopt met de Donau en zijn wel een beetje teleurgesteld. We zien de grote rivier niet en het landschap vinden wij ook niet echt bijzonder. Als Robert even later om de DKV box kijkt ziet hij dat deze niet meer groen is. Vreemd want dit was toch een van de landen die geactiveerd was.

In de buurt van de overnachtingsplek die we uitgezocht hebben, VDG Yacht Centrum, aan de Donau komen we langs een groot paarden evenement. Niet veel verder zien we een verbodsbord voor auto’s over een brug. Omdat dit toch onze route is twijfelen we even maar als we geen andere toegangswegen zien wagen we het erop en rijden naar de jachthaven. Daar aangekomen parkeren we naast nog een Duitser die er al een nacht blijkt te staan.

In de tent bij de haven is een feestje aan de gang maar dat stoort niet. Een snelle blik opende site van DKV leert ons dat niet Slowakije maar Slovenië geactiveerd blijkt te zijn. Na wat opzoek werk en met hulp van ChatGPT blijkt dat het geen gevolgen heeft voor ons omdat we geen tolroutes hebben gehad. Tijdens onze maaltijd, een door Robert opgewarmde pizza op de Cadac, bespreken we het vervolg van onze reis. Praag schijnt slecht weer te hebben de komende dagen dus besluiten we dan maar om morgenrichting Wenen te gaan. Hoe veranderlijk kan het leven van een camperaar toch zijn, heerlijk gewoon.

Zondag 26 oktober.

Ondanks dat we een uur langer konden slapen zijn we niet echt veel vroeger wakker. Omdat we vanmiddag een free walking tour hebben geboekt in Wenen willen we toch een beetje op tijd vertrekken. Gelukkig is het nog geen 100 kilometer maar we moeten nog steeds zonder tolwegen rijden en door Bratislava. Gelukkig gaat dat vrij vlot en rijden iets na half elf de camping in Wenen op.

Een prima camping langs de Donau en met ACSI kaart nu 39 euro. We zoeken een plekje op de toch wel goed bezette camping en wandelen dan gelijk naar het nabij gelegen metro station. We kopen twee dag tickets en een half uurtje later dachten we zo de binnenstad van Wenen in te lopen. Helaas voor ons dacht de kaartjes controleur bijneem uitgang van de metro daar anders over.

Waar we vandaan komen vraag hij. Tweede vraag waar is het kaartje van de hond? Uhh kaartje voor de hond, pardon maar die hebben we niet. Geen idee dat we die moesten kopen. Robert bied nog aan om er boven één te gaan kopen omdat we echt geen idee hadden dat dat moest. De man blijft onverschillig, nee dat kan niet dat kost ons 103 euro. Pardon, in alle landen die we zijn geweest hoef je nergens voor de hond te betalen en dan nu dit.

Waar is de muilkorf vraagt hij dan. Uhh in de tas. Dat is eigenlijk nog 50 euro erbij zegt de man zonder blikken of blozen. Gelukkig laat hij dat schieten en mogen nadat we betaald hebben verder. Een lekker begin hier in Wenen. We wandelen richting de Albertina platz waar we om twee uur verwacht worden voor de free walking tour. Eenmaal daar hebben we nog bijna twee uur de tijd dus eten we eerst maar eens iets. Jeannette een vegetarische goulash en Robert een Wiener schnitzel.

Prima bodem om de middag door te komen. Nadat we nog wat souveniertjes hebben gekocht is het dan tijd voor de tour. Zoals altijd een zeer enthousiaste tour guide die ons veel verteld over het verleden en de gebouwen van Wenen. Na de tour bezoeken we nog het Hard Rock cafe voordat we, zonder problemen deze keer, de U Bahn terug pakken naar de camping. Leuke bijkomstigheid, we hebben lijn U2 😊 Terug bij de mobilhome is het rust. Stella valt languit in slaap en wij kijken nog de verraders en gaan dan ons bed in. Een geslaagde dag rijker.

Maandag 27 oktober.

We hebben alle tijd vanochtend. We willen richting het zuiden van Oostenrijk omdat de weergoden daar nog een beetje weer voorspellen. Op de camping douchen we nog even servicen en gaan dan op pad. Gisteren hadden we al betaald en met lichte miezerregen en harde wind verlaten we Wenen. Gisteren was de ideale dag blijkt nu om de stad te bezoeken.

Het eerste stuk door Wenen en de haven is saai, het platte land iets buiten Wenen geniet ook niet onze voorkeur maar iets verder op doemen de bergen op. Niet alleen de bergen maar daar houden ook de donkere wolken op, daar moeten we heen. Vlak voordat we de bergen intrekken stoppen we eerst nog even voor wat boodschappen bij een Billa Plus.

Met de boodschappen binnen rijden we de bergen tegemoet. We passeren een eerste bergpas en zien de groene pistes rondom ons heen. De route gaat zoals gewoonlijk helemaal binnendoor zonder tolwegen of snelwegen waardoor het niet al te snel vlot. Het is al tegen vier uur als we aankomen in Spielberg waar de Red Bull Ring, het Formule 1 circuit van Oostenrijk, is gelegen.

Tot onze verbazing kun je echter zo tot bij de achterzijde van de pitstraat rijden, en eigenlijk tussen het hele circuit door. Uiteraard doen we dat dan ook en zijn verbaasd hoe goed je het hele rondje kan zien vanaf bepaalde tribunes. Helaas begint het al wat te schemeren waardoor we niet al te veel tijd hebben.

Omdat het dus al donker begint te worden, wat doet dat uur terug toch veel, gaan we op zoek naar een plek voor de nacht. Alle campings in de buurt van het circuit zijn al gesloten en sommige eigenlijk alleen open als het race weekend is. Dus kijken we naar wat vrije plekken waar we gratis kunnen staan.

Een eerste plek bij een wandelgebied staat nog vol met auto’s en bevalt ons ook niet helemaal. Dus op naar de tweede. Aan een kleine visvijver aan het eind van een weg met daarachter alleen nog een manege vinden we een prima plek. We parkeren onze mobilhome en wandelen met Stella rond de vijver. Buiten wat auto’s die naar de manege gaan zien we hier voorlopig niemand.

Dinsdag 28 oktober.

Zoals we al hadden verwacht is het een heerlijk rustige nacht, ook niet ver van ons “nachtvorst camper Oostenrijk” plekje, en al stonden we dicht bij de straat. Helaas voor ons komt er om 6:55 uur wel een vrouwtje met de auto naast ons staan om de hond uit te laten. Er wordt nog wel geprobeerd te slapen maar om kwart over zeven gaat Robert er dan toch maar uit om de verwarming aan te zetten. Het is koud en als hij met Stella naar buiten gaat lijkt het toch alsof het aan de grond heeft gevroren.

Buiten ons “nachtvorst camper Oostenrijk” plekje om, als we naar de bergen kijken achter de Red Bull Ring zien we op de toppen sneeuw liggen onder een heerlijk zonnetje, wat dat geluk hebben we het is prima helder weer. Omdat we er vroeg uit waren vertrekken we ook op tijd. Ons eerste doel is een hike te gaan doen bij een ruïne. Deze bevindt zich in Karinthië niet ver van de Wõrthersee bij Klagenfurt. Eenmaal aangekomen om de mooie lokatie doen we de wandelschoenen aan en maken een hike van zo’n 4 kilometer.

Het was een goede keuze qua weer om deze kant op te gaan. De hele dag rijden we al onder een helder blauwe lucht met een lekker zonnetje door Oostenrijk. De temperatuur varieert tussen de 5 en 13 graden maar is prima te doen. Na de hike trekken we weer wat noordelijker want het eind van de vakantie zit er toch aan te komen. We willen nog twee dagen in Oostenrijk blijven en wat rond toeren door de verschillende skigebieden waar we ooit zijn geweest. Het landschap is zo prachtig dat de Oostenrijkse nachtvorst ons camper avontuur nauwelijks beperkt.

Vanmiddag willen eerst verder richting Obertauern waar we lang geleden met onze kids en vrienden zijn geweest. Helaas is dat te ver voor vandaag dus zoeken we eerst iets om te overnachten. In de buurt van Sankt Michael im Lungau hebben we iets op het oog. Als we echter vlak daarvoor door het hoog gelegen ski-oord by Katschberg rijden springt de tank op reserve. Niet veel later krijgen we tijdens de steile afdaling ook nog eens een melding van de koelvloeistof. Dus eerst maar een op zoek naar een naft station. Daar tanken we wel diesel maar hebben ze niet de koelvloeistof die we denken nodig te hebben.

Gelukkig stuurt de kassa bediende ons door naar de na ik gelegen Mercedes garage. Ook al is de melding na het tanken weg toch stoppen we even bij de dealer, daar wordt een halve liter koelvloeistof bij gevuld en kunnen we met een gerust hart verder. Toch de volgende keer bij een onderhouds beurt maar een litertje extra vragen. Helaas is de eerste plek die we in gedachten hebben niet veel. Vlak langs een drukke weg dus kijken naar iets anders. Een kleine 20 kilometer verder vinden we een parking aan het eind van een doodlopende weg. Hier blijven we vannacht als ons nieuwe nachtvorst plekje voor de camper midden in Oostenrijk.

Woensdag 29 oktober.

Een heerlijke rustige koude nacht was het vannacht. Volgens de weerapp heeft het 5 graden gevroren. Gelukkig hebben wij een tip van Rian gekregen zodat de kachel automatisch aan gaat en Robert er dus niet meer uit hoeft om dat zelf te doen. Maar ja als de timer staat om half 8 en je al om zeven uur wakker wordt door wat vrachtverkeer die langs komt is het lang wachten tot hij opspringt.

Gelukkig doet hij het en kan Robert er uit in een al wat opgewarmde mobilhome. Dan naar buiten met Stella. Daar is het nog behoorlijk koud. Het gras is nog aan gevroren en er hangt mist rondom ons heen. Maar niet getreurd we zien de zon zijn best doen en het is prachtig om te zien hoe de besneeuwde toppen langzaam zichtbaar worden. Vandaag staat voor ons in het teken van het bezoeken van ski gebieden waar we ooit zijn geweest.

De eerst op het lijstje is Obertauern waar onze kinderen hebben leren skiën. Het is maar een 30 kilometer als we een kompleet wit skidorp inrijden. We stoppen even bij het hotel waar we destijds verbleven en rijden dan verder naar het tweede ski-oord op onze lijst.

Het volgende doel is Hochkõnig. Het gebied van Muhlbach, Dienten en Maria Alm waar we ondertussen al drie keer zijn geweest. Het eerste dorp waar we doorrijden is Muhlbach. Toch vreemd om te zien zo helemaal groen. Hier ligt dus nog amper sneeuw en het duurt even voordat we ons kunnen oriënteren waar we nu zijn. Maar eenmaal het dorp door zien we toch de gezellige hut waar we al vaak curry worst hebben gegeten. Dan door naar Dienten, hier was onze eerste kennismaking met het gebied.

Leuk om het appartement terug te zien al kunnen we ons niet herinneren of het destijds ook al Emma heette. Vandaar is het nog een stukje rijden naar Maria Alm. Daar zijn we de laatste twee keer geweest. Als we daar ook aankomen herkennen we gelijk alles. Alleen mogen we niet door het dorp. Er schijnt gefilmd te worden en de weg is afgezet. We parkeren dus maar even tegenover de Apres ski bar en gaan dan te voet verder. We doen nog wat boodschappen en gaan dan weer door.

Vanuit Maria Alm is het toch nog wel even rijden naar ons volgende doel, Maurach. Jeannette is daar als kind een aantal keer geweest met haar ouders en wil het ook graag nog eens terug zien. Als we als eerste Saalfelden passeeen slaan op de rotonde niet rechts af maar gaan nu eens rechtdoor. We passeren als eerste Leogang, daarna nog meer skioorden maar de bekendste voor ons zijn toch wel Sõll en Kufstein. Vlak voor Maurach duikt dan eerst de Achensee op. Een schitterend meer tussen de bergen. Als snel vinden we Pension Klingler boven de Spar in de Dorfstrasse. Al heet het tegenwoordig Hotel Klingler. Het kost Jeannette toch nog wel wat moeite om zich alles weer voor de geest te halen, zoals waar is de ski lift, maar de herinneringen die boven komen zijn goud waard.

Na het bezoek aan Maurach was het de bedoeling om iets in de buurt te zoeken voor de nacht. Helaas is er niets bijzonders te vinden of het kost je flink wat euro’s. Omdat het nog maar drie uur is besluiten we dan maar om verder te rijden richting het Zugspitze gebied. Daar willen we iets gaan eten bij Gasthof Zum Schwanen. Waar we met 6Only verschillende jaren zijn geweest. Ook dit jaar willen we met Tom en Veerle tussen Kerst en Oud op nieuw die kant op te skiën. Deze keer dan wel met de mobilhome maar we mogen daar overnachten om de parking.

Helaas doet Google weer raar en stuurt hij ons over Duitsland er naar toe. Eigenlijk wilden we via de Fernpaß maar daar komen we te laat achter. Enige goed maker is dan wel dat we een stuk van de Deutsche Alpenstaße meepakken. Een route die nog op ons verlanglijstje staat. Het is tegen half zes als we aankomen bij Michael. Tot onze verbazing zien we dat er grote verbouwingen aan de gang zijn en lijkt alles gesloten. We parkeren de camper en wandelen achterom, daar lopen we de boss himself tegen het lijf in zijn werk kloffie met pet op. We herkennen hem toch en de begroeting is hartelijk. Uiteraard kletsen we wat en maken gelijk de afspraak dat we verder bij praten als we in december langs komen. Helaas voor ons zit een lekker etentje er dus niet in. Terug in de mobilhome gaan we op zoek naar iets anders voor de nacht. Net buiten Reutte vinden we wat. Het is helaas al donker als we daar aankomen.

Donderdag 30 oktober.

Het was een heerlijk rustige nacht. Pas al we wakker worden en het al weer licht is zien we waar we eigenlijk precies terecht zijn gekomen gisteravond. Dat we bij iets van een centrale stonden hadden we al verwacht maar zo dicht bij zien we nu pas. Vlak boven ons zien we de weg van de grens naar de Fernpaß lopen en achter ons blijkt een wandelpad en wat watervalletjes te zijn. Voor ons allemaal geen probleem, we hebben prima geslapen dus wat willen we nog meer.

Na het ontbijt en onze vaste rituelen vertrekken we richting Füssen. Daar start de Romantische Straße en die willen we vandaag gaan volgen. Binnen een half uurtje zijn we de grens over en rijden we langs Füssen. Het ziet er al prima uit maar we willen eerst langs de Königschlösser Neuschwanstein en Hohenschwangau. Omdat Stella meer dan waarschijnlijk niet mee naar binnen mag houden we het bij een bezichtiging van afstand.

Dan terug naar Füssen, bij het touristen info center haalt Jeannette snel een boek en een kaart voor de Romatische Straße en we kunnen op pad. De eerste dorpen zijn in een woord geweldig we vermaken ons alleen al met het passeren ervan. Helaas staat niet overal even duidelijk aan gegeven waar je naar toe moet maar dat mag de pret niet drukken. Hoe verder we geraken hoe minder interessant we het vinden. De uitzichten zijn mooi maar de leuke dorpen van in het begin zien we niet meer. Tijd dus voor een pauze. In de buurt van Schwabstadl stoppen we op een parking en maken een wandeling met Stella door het bos.

‘s Middags gaan we verder met de route. Het blijft mooi maar niet meer zo bijzonder als vanochtend in het begin. Ook is het af en toe lastig de route te volgen omdat gewoon bordjes ontbreken. Nu is het niet zo erg als bij de Margrietroute die we ooit een stuk hebben proberen te volgen maar ook hier rijden we regelmatig verkeerd. Tegen drie uur vinden we het genoeg en gaan op zoek naar een plek voor de nacht.

Een eerste poging in Rain vinden we Iet echt de moeite. Gewoon een parking in een dorp/stad maar meer ook niet. Ook de plaats zelf maakt op ons geen indruk dus gaan we verder. In de buurt van Marxheim vind Jeannette iets boven op een heuvel waar je een mooi uitzicht hebt. Het schijnt wel stijl te zijn 18 tot 21 procent, maar daar maken wij ons niet druk over. We hebben wel steiler gedaan.

Helaas is de normale weg er naar toe onderbroken waardoor Google ons weer eens via offroad paden stuurt. Ook dat zijn we ondertussen wel gewend. Maar eerlijk is eerlijk het blijkt de moeite waard. Als we aankomen op de plek zien staan we op een gewoon stukje gras langs een klein straatje waar amper verkeer langs komt. Het uitzicht is echter fantastisch, neem daarbij nog een mooie zonsondergang en onze avond kan niet meer stuk.

Vrijdag 31 oktober.

Na een heerlijke rustige nacht, na 18:00 uur gisteravond hebben we niemand meer gehoord of gezien op de plek waar we stonden. Zelf hebben we een Netflix serie gekeken en dan uiteraard de slimste mens, waarna we gaan slapen. Rond 6 uur zijn we wakker, buiten zien we een prachtige oranje skyline waar de zon opkomt. We proberen nog wat te slapen maar worden weer wakker van de kachel die opspringt om zeven uur. We blijven nog even liggen maar rond half acht gaan we er toch uit.

Vandaag willen we nog een stuk van de Romantische Straße doen voordat we een stuk snelweg pakken richting huis. Net als gister is de route mooi maar niet super. Af en toe moeten we weer zoeken waar we heen moeten maar we genieten wel van de enkele prachtige dorpjes die we passeren. Nadat we eerst op een cp hebben kunnen servicen gaan we opzoek naar een supermarkt voor de laatste boodschappen. Die vinden we in Feuchtwangen het laatste dorp wat we doen van de route. Daarna is het tijd om nog even een plek te vinden om Stella uit te laten voordat we aan de snelweg beginnen.

Nadat Stella is uitgeraasd duiken we de autostrade op. Waar wij dachten dat we via de 61 terug zouden rijden en nog een stop te maken bij de Moezel besluit Google ons via Frankfurt te sturen. Volgens de navigatie, waar we ons huisadres hebben ingegeven, zouden we rond 18:00 uur thuis zijn. Hmmm dan begint het na vijf weken toch te kriebelen. Wat als…

Om een lang verhaal kort te maken missen we onze Geeske, onze tweede labrador die niet van autorijden houd, toch wel en besluiten we maar door te knallen. Tenminste als er geen opstoppingen zijn onderweg. Net na Frankfurt krijgen we dan de melding van files rondom Köln, gelukkig kunnen we nog omrijden via Koblenz en zonder enige vertraging an betekenis rijden we thuis om zes uur de oprit op. Wat een heerlijke reis hebben we weer gehad, maar wat is het ook weer fijn om thuis te zijn. Zo na de traditionele thuiskom friet nog even ons bruine lab je ophalen en de reis zit er echt helemaal op. Wat rest zijn de mooie herinneringen en nu maar weer plannen voor de volgende reis 😘