Vrijdag 17 oktober.
Als we wakker zijn en Robert Stella gaat uitlaten ligt er een zak met twee broodjes op het opstapje. Niet om gevraagd maar gewoon gekregen. We hadden er al iets over gelezen in de reviews maar super lief. We pakken onze tijd en zoeken een plek voor vanavond. Jeannette wil graag eerst even naar Prizren en dan door naar Montenegro. Het is rond half 10 als we nog even servicen en dan naar het huis van de eigenaar rijden. We bedanken hem hartelijk voor de goede ontvangst, de gastvrijheid en wensen hem geluk met de camping, want ze zijn nog in de opstart fase.
Vandaag pakken we de verharde route richting de start, eerst nog wel even geverifieerd bij de eigenaar, maar dan nog is het een behoorlijke afdaling. Eenmaal in de stad is het toch moeilijker om een parking te vinden dan gedacht. Daarbij regent het een beetje waardoor we besluiten de oude brug vanuit de camper te bekijken en door de stad heen te rijden. Nou dachten we tijdens onze reis door Vietnam dat ze een zooitje maakten van de elektriciteit kabels maar ook hier in Kosovo kunnen ze er wat van🤔
Niet veel later zetten we dan koers richting Montenegro. Het eerste stuk valt het insop hoeveel bussen en auto’s er naar Prizren gaan voor de UCK wat vertaald wil zeggen Kosovo Liberation Army. Waarschijnlijk is er in de stad iets te doen want daar zagen we ook al veel vlaggen en sympathisanten. Wij rijden gewoon verder richting Peja een stad bij de grens met Montenegro.
Nadat we nog even getankt hebben en twee magneten hebben kunnen scoren voor Robert, beginnen we aan de klim richting de grensovergang. Als eerst stoppen we bij de Kosovaarse douane. We moeten alle papierwerk laten zien en mogen dan verder. De rit naar de Montenegrijnse douane is zeker meer dan 10 kilometer. In dit stuk niemandsland worden we eerst verrast door borden dat er nog mijnen liggen langs de weg. We zien ook voertuigen van HALO Trust een organisatie die zich bezig houd met het ontmantelen ervan. Niet veel later zien we ook nog de restanten van de sneeuw die een paar dagen daarvoor is gevallen. Dan nog even door de douane controle van Montenegro, en we kunnen verder.
Als we de grens passages achter de rug hebben dalen we verder Montenegro in. Tijdens onze Balkan reis in 2022 waren we al eens in dit land en hadden toen al kennis gemaakt met verschillende panoramic routes. Ook nu weer volgen we die en maken een grote lus richting Plav waar we destijds hebben overnacht aan Lake Plav. Deze keer heeft Jeannette iets anders op het oog. Triangle Woodhouse.
Volgens Park4Night een camperplaats nu met maar een review, of eigenlijk alleen een plaatsing. Zoals alleen Jeannette dat kan blijkt dit ook weer een pareltje. Eenmaal bij Lake Plav passeren we onze plek van 3 jaar terug en rijden dan door het centrum van het dorp. Nog zo’n 15 kilometer te gaan. Ja je raad het bijna al, deze pareltjes die onze navigator elke keer weer vind zijn niet zonder onverharde wegen te bereiken. Zo ook nu met nog een 8 kilometer te gaan begint het als wat onregelmatiger te worden.
Met nog zo’n zes kilometer te gaan worden we gemaand te stoppen. We rijden een natuurpark in en we moeten 3 euro de man betalen. Daarna mogen we verder en de wegen worden er niet beter op. Maar vergelijken bij gister zijn ze vrij vlak en goed te doen. Op de plek van bestemming, althans dat geeft de navigatie aan, is het even zoeken waar we moeten zijn. Na wat draaien en keren zien we ineens iemand staan zwaaien. De man, Agro genaamd, heet ons hartelijk welkom in zijn guesthouse. We mogen ergens parkeren en dan als we zin hebben binnenkomen.
Nieuwsgierig doen we dat natuurlijk en krijgen we een hele uitleg over het guesthouse. Het is eigenlijk een plek voor hijgers die hier overnachten en zo probeert hij het toerisme hier wat op gang te krijgen, met ondersteuning vanuit Duitsland waar hij in de wintermaanden verblijft. Alles mag en niks moet, we worden gevraagd of we iets willen eten, lokale gerechten. We stemmen in en onder het genot van een biertje genieten we hoe Agro en twee vrouwen, een Duitse en een Montenegrijnse het eten bereiden. Wat we krijgen voorgeschoteld is niet te geloven, een soep, drie hoofdgerechten en een desert. De hoeveelheden zijn enorm maar oh wat is het lekker. Helemaal volgegeten en een leuke avond rijker wandelen we terug naar de mobilhome, morgenvroeg om half negen worden we aan het ontbijt verwacht. Omdat we gelijk naar binnen zijn gegaan hebben we nog geen foto’s van de omgeving, alleen van binnen, maar die komen morgen nog wel 😊