2023 | Noordkaap - Week 2

Zondag 3 september.

Na het vaste ochtend ritueel verlaten we vol en schoon Camping at Sea in Palenga. Vandaag verlaten we Litouwen en gaan we naar Letland. Maar voordat we de grens over gaan willen we nog eerst langs de “Hill of Crosses” Het is rond de middag als we parkeren bij het info centrum. We betalen 3 euro parking geld en kopen gelijk een vlaggetje van Litouwen voor Jeannette.

Bij de kraampjes die alle maten kruizen verkopen kopen we er een voor de moeder van Robert en wandelen dan richting de heuvel. Ongelofelijk hoeveel kruizen er staan. We lopen wat rond en over de heuvel en vinden een plek voor ons kruis. Niet veel later zijn we weer op de parking. Op naar Letland.

Nog onder de indruk van de Hill of crosses rijden we Letland binnen. Omdat we nog moeten lunchen proberen we iets te vinden via Park4Night. Voor het eerst vinden we niet zo maar iets naar ons zin dus besluiten we zelf iets te zoeken. We belanden op een parking langs een kerkhof waar je via een brug over de vijver naar een landhuis met tuin kunt wandelen. Prima genoeg voor ons en we besluiten hem dan ook maar gelijk op de site te zetten.

Na de lunch en een wandeling rond het landhuis rijden we verder. Ellenlange rechte wegen tussen de weilanden. Nee echt uitdagend is het niet. Wat wel opvalt is dat we op een stuk van nog geen 50 kilometer zeker 8 doden vossen op of langs de weg hebben zien liggen.

Ons doel was eigenlijk een plek bij Jūrmala maar als we daar aankomen is het betalend en het is er nog super druk met dagjes toeristen. Even snel overleggen en we besluiten door te rijden. Niet alleen vanwege de drukte maar ook omdat we morgen nog in de buurt van Tallinn moeten zijn. Dinsdag om 11 uur hebben we namelijk een afspraak bij de dierenarts daar voor de ontworming van de hondjes wat nodig is voor Finland.

Het blijkt een goede keuze, zelfs op zondag is het een drukke bedoening om door Riga heen te komen laat staan als we dat op maandag morgen hadden moeten doen. Eenmaal Riga voorbij gaat het weer prima. In de buurt van Saulkrastu rijden we een parking op. Hier is het ook nog druk van wegen het bijgelegen restaurant. De volgend parking is wel raak. Een prima plek met zicht op de Oostzee. De motor gaat uit een biertje wordt ingeschonken.

Maandag 4 september.

Wat is er mooier dan wakker worden met zicht op zee. Na een heerlijk rustige nacht schijnt het zonnetje weer en kijken we vanuit bed over de Oostzee. Althans een inham van de Oostzee waar we nu aan zitten. Dat is te merken omdat de zee hier een stuk minder ruw is als gister.

Het is rond 10 uur als we vertrekken. Verder richting noorden volgen we de kust. Niet ver voor de grens stoppen we bij wat we dachten een supermarkt. De supermarkt blijkt echter meer een dranken handel. Ook niet slecht dan slaan we nog even wat lekkers in.

We rijden de grens met Estland over. De route gaat langs de kust naar Pärnu. Onderweg wel wat meer afwisseling tussen bomen en open weilanden. Toch duurt het tot Pärnu, een wat grotere stad voordat we een supermarkt tegen komen.

Met de boodschappen geladen kunnen we weer lunchen, dus op zoek naar een geschikte plaats. Jeannette op zoek maar het blijkt lastig. Langs de 4 waarop we rijden is niet veel. Toch vind ze iets, is nog wel ruim 40 kilometer rijden naar als we er aankomen is de camperplaats dat meer dan waard.

Als de lunch binnen is gaan we verder richting Tallinn. Net buiten de stad heeft Jeannette een leuke plek aan een jachthaven gevonden. Maar eerst moeten we nog tanken. We rijden al op reserve en Robert krijgt toch wat kriebels. Gelukkig vinden we nog iets en rijden we het laatste stuk met volle tank richting de camperplaats.

Vlak voordat we daar arriveren zien we een vrouw alleen lopen met een grote rugzak. Als we eenmaal geïnstalleerd zijn zien we haar weer terug en stoppen aan een bankje op het strandje voor ons. Uiteraard spreken we haar aan en ze blijkt uit Nederland te komen. Ze gaat voor drie weken een route lopen die loopt vanuit Tallinn langs de kust richting Portugal. Hoe ver ze geraakt weet ze nog niet.

Leuke bijkomstigheid, haar ex is ook een oud marinier. We buurten gezellig wat en bieden haar water en wat te drinken aan. Even later hangt ze haar 25 kilo zware rugzak weer om en gaat verder op haar route. Heerlijk zo’n ontmoeting. Voor ons is het genoeg vandaag, wij blijven lekker staan. Morgen om elf uur naar de dierenarts in Tallinn en om 13:00 hebben we een free walking Tour geboekt.

Dinsdag 5 september.

We kunnen rustig aan doen vanochtend. Om 11 uur worden we verwacht bij de dierenarts in Tallinn. Omdat we morgen naar Finland gaan moeten de hondjes door een dierenarts ontwormd worden. Dan na 24 maar voor 120 uur moet je dan de grens over. Zoals meestal met Robert zijn we te vroeg. Gelukkig geen probleem en worden we al snel geholpen. Nu zijn we klaar voor Finland.

Na het bezoek aan de dierenarts rijden we verder naar het centrum van Tallinn. Na heel wat gedoe om de parking te kunnen betalen belanden we in het centrum. Omdat het nog te vroeg is voor de free walking tour besluiten we om eerst maar iets te drinken bij Tule, een terras waar men nog in “klederdracht” bedient. Een ieder die al in Tallinn is geweest herkent het zeker.

Dan is het tijd om naar het toeristen bureau te gaan we worden hartelijk ontvangen door Cédric onze gids en wandelen onder genot van zijn hartstochtelijke verhalen ruim anderhalf uur rond in de oude stad. Langs kerken, oude handelshuizen en andere belangrijke historische plaatsen eindigen we weer op het grote plein.

Ook zagen we nog de Russische ambassade met daarvoor de vele pro Oekraïense vlaggen en steunbetuigingen. Als we afscheid hebben genomen wandelen we nog wat rond stoppen nog even voor een hapje en versnapering bij de Old Hanse en gaan dan terug. Tallinn was zeker de moeite waard.

Omdat we pas morgen middag de boot naar Helsinki hebben verlaten we het centrum op zoek naar een rustige plek om te overnachten. Een 70 kilometer buiten Tallinn aan de zee vinden we een plek bij Juminda. Een RMK plek zoals we er ook al eerder in Estland gehad hebben. Een soort nationale picknick plaats. En deze helemaal op het einde van zo’n punt in de zee.

We zijn de enige mobilhome maar af en toe komen er wat mensen die gaan kijken naar de vandaag ruwe zee. Ook is er hier een monument voor slachtoffers die gevallen zijn in de zee tijden de tweede Wereldoorlog. We installeren ons, steken de vuurplek aan en genieten van de rust en een drankje. Straks lekker BBQ’n. Wij redden het wel hier.

Woensdag 6 september

Na een relaxte nacht en ochtend waarbij we wat geocaches hebben gezocht en wat gewandeld, vertrekken we rond half elf richting Tallinn. Onderweg stoppen we nog even bij een benzine station om wat water te vullen en dan rechtdoor naar de D terminal voor onze overtocht met Tallink | Silja line.

Het is niet al te druk op de overvaart. Al snel zijn we ingescheept en zelfs een kwartier eerder als gepland vertrekken we richting Helsinki. Op de boot eten we iets en wandelen wat heen en weer. Voordat we er erg in hebben zijn we al aan de overkant. Waar we in Tallinn alleen maar onze boardingpas moesten laten zien is er in Finland helemaal geen controle.

Het duurt even voordat we Helsinki uit zijn. De drukte van de auto’s die van de boot komen speelt daar zeker in mee. Omdat we gister al in een stad zijn geweest en de mindere verhalen over Helsinki doen ons besluiten om iets buiten de stad te zoeken.

Een klein 50 kilometer buiten de stad ligt Porvoo De op een na oudste stad van Finland. Hier zijn nog de authentieke oude rode huizen langs het water te zien. Ook staat hier de Dom kerk van Porvoo. We wandelen wat rond en gaan dan op zoek naar een overnachtingsplek.

Zo’n twaalf kilometer buiten Porvoo vinden we weer een leuke plek aan een meer. Hier zijn wat kleedhokjes wat bankjes een droog wc en een vuilnisbak. Een prima plek voor ons. Het meer blijkt in trek te zijn voor zwemmers.

Niet alleen onze Stella en Geeske duiken in het meer maar Robert zou ook wel willen. Zelf bij de Finnen is het in trek gezien de twee dames die langskomen om een duik te nemen. Een ervan zwemt bijna het hele meer rond, respect. Zeker als je weet dat Robert nog steeds met een drankje voor de mobilhome zit. Uiteindelijk is hij dan toch nog wezen zwemmen.

Donderdag 7 september

Als we wakker worden merken we dat we niet meer alleen staan. Een Frans vrouwtje met haar hond had Robert gisteravond al gezien, maar nu blijkt er ook nog een tentje langs het water gekomen te zijn. Wij doen gewoon ons ding en vertrekken rond half 10 richting Lappeenranta.

Ten noorden van de stad bevindt zich het Saimaa meer waar we naar toe willen. De route ernaar toe is niet echt uitdagend. We vragen ons zelfs af waar al die meren van Finland nu wel zijn? Maar eenmaal nadat we in Lappeenranta boodschappen hebben gedaan en aan de weg 408 beginnen. Dan wordt het pas mooi.

Nadat we op de weg 408 zitten neemt Jeannette het navigeren over. We hebben een grootte atlas met heel Scandinavië erin en daar staan een aantal mooie routes in. We volgen een heel stuk de 408 en pakken daarna de 409. Af en toe duiken er mooie meren op tussen de bomen. Het merendeel van de wegen zijn onverhard maar goed te doen. Rond half twee vinden we het tijd om wat te eten.

De plek die we vinden is alleen niks meer dan een zandpad in het bos. Maar ok het volstaat de hondjes kunnen los en we genieten van de rust. Nog maar weer net onderweg zien we nog een parking waar een hike en mountainbike route begint. We parkeren trekken de wandelschoenen aan en maken een mooie hike van ruim 5 kilometer door de bossen en langs meren. De hondjes tevreden, want die konden zwemmen en ja dan zijn wij ook tevreden.

De route wordt mooier en mooier. Nadat we van de 409 af zijn volgen we de route richting Mikkeli. Onderweg zoekend naar een service punt waar we de wc kunnen legen. Het service’n is in Finland tot nu toe een stuk lastiger dan we gewend zijn in Zweden of Noorwegen, maar ook nu zullen we wel wat vinden.

Vlak voor Mikkeli draaien we rechtsaf de 62 op. Deze route zou ons tussen de meren door moeten leiden zoals we ooit de Atlantic road in Noorwegen gedaan hebben. Gelukkig worden we niet teleurgesteld. Op een gegeven moment rijden we inderdaad prachtig door de meren heen. Tijd om wat drone foto’s te maken.

In Puumala vinden we een locatie om de wc te legen. Eenmaal dat gedaan houd ons niks tegen om weer een vrije plek te zoeken voor de nacht. Net onder de stad op een eilandje vinden we weer een prima plek aan een meer. Tijd om te parkeren en iets te eten. Het is een mooie dag geweest.

Vrijdag 8 september

Het was weer een heerlijke rustige nacht. Totale stilte met alleen wat vogel geluiden. Verder ook niks of iemand gezien. We worden om kwart over zeven wakker omdat Stella moet overgeven. We proberen daarna nog wel te slapen maar dat lukt niet echt.

We starten ons vaste ritueel en rond negen uur vertrekken we richting Savonlinna. In Savonlinna ligt een oud kasteel, Olavinlinna waar we even gaan kijken. Helaas zijn honden niet toegestaan waardoor het bij alleen wat rondlopen en kijken blijft. Onze Geeske is overigens loops geworden dus moeten we opzoek naar een broekje voor haar.

Na een paar pogingen vinden we iets voor ons Geeske en kunnen we verder richting Kolovesi national park. We rijden weer de wat kleinere wegen en genieten van de rust en de natuur. Als we dan ineens zien dat het nog meer dan een uur rijden is voor 40 kilometer kijken we nog maar eens goed naar de route. Maar zo blijkt we moeten een meer over met de pont. Gelukkig kunnen we gelijk erop rijden en vertrekt hij vrij snel.

Na de overtocht met de pont is het nog maar een klein stukje naar Kolovesi National park. Onderweg hebben we al vele borden gezien maar Google stuurt ons steeds rechtdoor. Als we dan eindelijk moeten afslaan worden we een 3,5 kilometer onverharde weg in gestuurd. Trouw als wij zijn aan de internet reus volgen we het pad.

Al snel blijkt dat we dus niet naar het informatie centrum gaan maar gewoon ergens naar het midden van het park. Toch blijkt het geen verkeerde keuze. In de middle of nowhere staan we aan een mooi meer. Er liggen wat bootjes maar verder is er niks. We pakken de stoelen en gaan heerlijk in het zonnetje langs het meer zitten, genieten van de lunch.

We verlaten ons mooie lunchplekje en gaan op zoek naar een plek waar we de wc kunnen legen en water kunnen vullen. Via campercontact vinden we een camperplaats aan de haven van Heinävesi. Vrij nieuw nog maar we met voorzieningen. Helaas voor ons is de camperplaats al gesloten voor het winterseizoen.

Er is in de haven nog wel genoeg te doen maar de CP is dus gesloten. Wel vinden we nog de mogelijkheid om ons grijs water en de wc te ledigen maar vers water vullen is er niet meer bij. Jammer want het was toch best een leuke plek.

Zouden we dan toch naar een camping moeten? Maar nee gelukkig zien we in het dorp een ABC tankstation en ja hoor die heeft een kraan buiten hangen. Dus wij geluk en vullen onze tank met schoon water. Dan maar weer op zoek naar een leuke plek voor vannacht. Na een paar nachten alleen vrij aan een meer te hebben gestaan vinden we nu een plek bij een sluizencomplex. Ook een prima plek voor ons toch.

Zaterdag 9 september

Helaas zien we als we wakker worden ook nog geen boten door de sluis komen. Gelukkig schijnt het zonnetje wel dus het wordt weer een mooie dag. Na het ontbijt en schoonmaken vertrekken we richting Pisa National Preserve. Daar heeft Jeannette een leuke hike gevonden waar je boven op de top nog een mooie uitkijk toren hebt. Voor de verandering pakken we vandaag eens de goede parking en starten aan onze hike van in totaal 6 kilometer.

Moe maar voldaan vertrekken we weer bij de parking. De volgende stop moet de hoogste waterval van Finland zijn. We volgen de route en komen weer langs schitterende meren. Het is echt een genot om hier te rijden. Al denken we wel dat het weer een groot verschil maakt.

Na een uurtje rijden parkeren we bij Korkeakosken zoals de waterval zou heten. Voor ons idee zitten we helemaal niet hoog dus we zijn benieuwd naar de waterval. Een paar tientallen meters wandelen en we horen hem al.

Mooie houten paden en trappen leiden ons naar halverwege het water geweld. Alhoewel, het is een waterval en groter dan die van bijvoorbeeld Reinhardstein in België. Maar niets dan ook komt het in de buurt bij de andere watervallen die we gezien hebben in Zweden of Noorwegen.

Wel komen we in gesprek met een Oekraïense vrouw, ze was gevlucht voor de oorlog en woont nu een jaar in Finland met haar kinderen. Toch wel indrukwekkend om haar verhaal te horen.

We zijn nu bijna twee weken op pad, tijd om eens de was te doen. We geraken bijna door het schone ondergoed???? Tijd dus voor een camping waar we kunnen wassen. We trekken naar camping Hiilimutka. Volgens Park4Night moet je hier kunnen wassen en drogen.

Als we echter voor de poort staan is deze gesloten. Het nummer wat er hangt geeft geen gehoor dus maar kijken voor een alternatief. In de tijd dat we voor de poort aan het zoeken zijn zien we ineens iemand op de fiets aankomen. De poort wordt geopend en we kunnen binnen. Helaas spreekt hij alleen Fins Al snel komt er nog iemand aan, deze spreekt Engels en doet de uitleg.

Niet veel later zijn we geïnstalleerd en zitten we heerlijk in het zonnetje voor de mobilhome aan het meer. De was in de wasmachine wij aan een drankje. Wat wil je nog meer.