2025| Griekenland - Week 4

Zaterdag 18 oktober.

Na een nacht vol regen moeten we er op tijd uit, alhoewel we eigenlijk altijd al wel op zijn zo kwart voor acht op, want vandaag worden we om half negen aan het ontbijt verwacht. Robert is er als eerste uit en gaat met Stella naar buiten. Het is mistig dus van de omgeving is niet veel te zien helaas. We drinken nog een bakkie in de mobilhome en gaan dan aan het ontbijt. Net als gisteren is de hoeveelheid enorm, voor ons veel te veel om binnen te krijgen maar het motto hier schijnt te zijn dat je niet met honger van tafel gaat.

Nou dat lukt ze aardig. Tijdens het ontbijt kletsen we gezellig wat het Duitse meisje die er vanochtend alleen is. Ze verteld dat als je de weg verder naar boven volgt je boven te op de top bij het Drielandenpunt komt. Het is te doen met de camper maar we passen. Door de mist zien we daar toch weinig van en we weten niet hoe de weg zal zijn na al die regen van vannacht. Tijd om afscheid te nemen van Triangle Woodhouse. Er wordt afgerekend en net als we op het punt staan te vertrekken komt ze ons achterna gerend. Jeannette is haar jas vergeten dus die komt ze nog even brengen. Wij weer geluk.

We parkeren op een betaalde parking en wandelen door de stad naar de Old Town aan de haven. En eerlijk is eerlijk het is een supergezellig stadje daar binnen de muren. Ze hebben zelf een standje waar je naar toe kan door kleine openingen in de muur. Daar drinken we dan maar iets en krijgen daar bij lekkere gefrituurde sardientjes. Heerlijk. Dan nog even wat souvenirs kopen. Een magneet voor Robert van Montenegro en een van het Hard Rock café waar ze hier een shop van hebben, Jeannette scoort nog een kerstbal en we kunnen weer na een leuke middag verder op zoek naar iets voor de nacht.

Na het bezoek aan de Old Town van Budva gaan we terug naar de parking, betalen 2,10€ en rijden dan verder richting Kotor. Omdat we Kotor 3 jaar geleden al hebben bezocht en eigenlijk veel te druk vonden zijn we op zoek naar iets anders. De weg er naar toe ligt helemaal open waardoor Onze navigator tijd genoeg heet om een leuke plek te zoeken. Helaas zijn sommige campings, je mag helaas niet vrij camperen in Montenegro, al gesloten maar vind Jeannette toch een leuke plek. Aan de baai van Kotor vlak bij de pont naar de overkant parkeren omstreeks vijf uur. Het is een kleine camping en de mobilhomes die er al staan zijn allemaal van Duitsers. Van grote Concordes tot kleine huur wohnwagens. Gelukkig is er boven nog een plek vrij waar wij dan ook maar dankbaar gebruik van maken. Hier staan we prima. Morgen de ferry naar de overkant en dan naar Kroatië.

Zondag 19 oktober.

Het bleef gisteravond miezeren dus veel hebben we niet meer gedaan. Maar deze ochtend als we wakker worden schijnt het zonnetje weer gelukkig. Een mooie dag om richting Kroatië te gaan. Net buiten de CP gaat de pont naar die ons naar de andere kant van Lake of Kotor brengt. Scheelt ons veel tijd anders moeten we helemaal omrijden. Dat is zeker een mooie route maar die hebben we 3 jaar geleden al eens gedaan.

Na de overvaart volgen we de kust en komen dan aan bij de grens. Het uitrijden van Montenegro gaat vlotjes maar als we een paar kilometer verder bij de Kroatische grens komen staat er een lange rij. In het begin gaan er nog wel wat auto’s door maar op een gegeven moment staan we zeker meer dan uur stil en gaat er geen auto de grens over. We wachten het maar af.

Na een anderhalf uur zijn we eindelijk aan de beurt bij de douane. Bij de paspoorten mogen we zo door maar iets verder krijgen we de vraag of we iets aan te geven hebben. Nee niks antwoordt Robert, alcohol of sigaretten, is de volgende vraag. Wat wijn ja, een twaalf flessen. Oké dan mogen we aan de kant. Er wordt een andere douanier bijgehaald en Robert mag ze laten zien.

We doen de garage open waar de twee dozen staan en het is goed, we mogen verder. Iets verder kijkt Jeannette Robert aan en begint te lachen. We hebben wel nog meer flessen hè. Helemaal vergeten maar we zijn door 🤭 Zoals ook drie jaar geleden volgen we de weg langs de kust. Als eerste passeren we Dubrovnik en zien de Old Town onder ons. Maar ja daar zijn we destijds ook geweest dus laten we die ook aan ons voorbij gaan. Ons doel vandaag is Pelješac, wat bekend staat als het wijn eiland van Kroatië.

Tijdens onze Balkan reis van enkele jaren terug zijn we hier ook geweest en we willen graag nog eens terug. Als we eenmaal in de buurt zijn merken we dat er al veel veranderd is. De grote weg die toen in aanbouw was is klaar en ook de brug naar het vaste land is open zodat je niet meer met de pont hoeft of via Bosnië en Herzegovina. Ons eerste doel is een wine tasting. De eerste keus van Jeannette is gesloten vandaag maar met Matusko Winery vinden we een goed alternatief.

Na de rondleiding door de kelders kiezen we voor het VIP tasting menu, twee witte en twee rode wijnen en een borrelplankje. Buiten in het zonnetje genieten we van de tasting. De rode wijn uit 2017 vinden wij de beste dus pakken we daar nog een doosje van mee. Op zoek naar een plek om te overnachten.

Maandag 20 oktober.

Lang zal ze leven, hiep hiep hoera. Jeannette is jarig vandaag en wordt als ze wakker wordt getrakteerd met de zang kunsten van Robert. Vandaag hebben we iets speciaals op het programma, een Wine tasting bij Edivo. Edivo Winery op het schiereiland Pelješac is misschien wel de meest bijzondere wijnmakerij van het land. Edivo werd bekend dankzij het programma Sergio over de Grens, waarin Sergio Herman hier letterlijk “onderdook” in de wereld van de wijn. Wat Edivo zo uniek maakt? Hun wijnen rijpen onder water in de Adriatische Zee.

Na het traditionele wijnmaken worden de flessen zorgvuldig afgesloten, in handgemaakte amforen geplaatst en vervolgens meer dan twee jaar op zo’n 20 meter diepte ondergedompeld. Daar, in complete rust, duisternis en met een constante temperatuur, ontwikkelt de wijn een geheel eigen karakter. De amforen worden later opgedoken, bedekt met schelpen en koralen — elk exemplaar een kunstwerk op zich.

De bekendste wijn, Navis Mysterium, is niet alleen bijzonder om te drinken, maar ook om naar te kijken. Omdat we pas om een uur worden verwacht doen we het rustig aan. Jeannette is druk met het bedanken van de vele felicitaties op whatsapp en Facebook terwijl Robert druk is met andere gasten veilig weer omhoog te krijgen als die vertrekken. Daarna wandelen we nog even door het dorpje en als we terug komen op de camping zien we al weer een nieuwe camper aankomen. Een Nederlands koppel Peter en Thérèse. Gezellig babbelen we wat over het reizen met de camper en de mooie locaties waar een ieder al geweest is.

Het is eigenlijk jammer dat we al weg moeten. Maar ja dat is ook reizen met de mobilhome. En wie weet komen we elkaar ooit weer eens tegen. We volgen elkaar nu in ieder geval op Polarsteps. Maar Edivo is calling. Robert heeft de afgelopen dagen al via WhatsApp contact gehad en al besproken welke wine tasting er gedaan zou worden. Voor ons de tasting waar in ieder geval de wijnen zitten die onderwater bewaard zijn.

We worden hartelijk ontvangen en wandelen eerst wat door het gebouw voordat we aan tafel gaan voor de tasting. Samen met de zes verschillende wijnen krijgen we ook wat lekkere hapjes van lokale lekkernijen. Bij de tasting krijgen we ook een gedegen uitleg over het ontstaan en het idee achter de wijnen uit de zee. Zeer interessant maar nog belangrijker, de wijnen zijn zeer goed. Zoals iedereen die ons een beetje kent gaan we ook hier niet met lege handen weg. Jeannette krijgt voor haar verjaardag een Amphora fles, dus een nog in de kruik. En daarnaast bestellen we nog wat andere wijnen.

Na de succesvolle verjaardags wine tasting bij Edivo waar Jeannette een mooie Amphora kruik heeft gekregen voor haar verjaardag gaan we weer verder. We laden eerst onze gekochte wijn nog in en dan verlaten we het schiereiland. Deze maal via de nieuwe brug die pas is aangelegd om de grensovergangen met Bosnië Herzegovina te ontwijken. Drie jaar terug moesten we nog met de pont. Eenmaal weer op het vaste land heeft Jeannette alweer een nieuwe camping op het oog, deze keer een terrassen camping in Podaca.

Onderweg wordt er eerst nog getankt en wat lokaal fruit gekocht bij een stand langs de weg en dan zijn we na zo’n 50 kilometer op onze bestemming. We kiezen een plek uit zetten de stoelen buiten en genieten nog wat in het zonnetje als Robert een bericht krijgt van Edivo. We zijn een doos wijn vergeten vanmiddag. Of we die nog komen ophalen. Gelukkig zijn we nog niet zover weg dus geven we aan dat we morgen wel weer even langs komen. De wijn daar zo maar te laten staan is ook niks toch? Dan is het tijd om even naar de boulevard te gaan wandelen.

Helaas is alles sinds 5 dagen gesloten vanwege einde seizoen maar de zonsondergang maakt veel goed. aarnaast nog een leuk FaceTime gesprek met ons Romy & Alexander maakt het toch een leuke wandeling. Terug bij de mobilhome eten we dan maar iets wat we nog in huis hebben, te samen met een heerlijk flesje wij. Wat hebben we toch een zwaar leven 😂

Dinsdag 21 oktober.

We hebben de verjaardag gisteravond rustig gevierd. Uiteraard even de uitzending van Sergio over de grens terug bekeken waarbij ze naar Edivo gingen. Daarna een spelletje Skip-bo gespeeld, waarbij Robert natuurlijk weer verloor, de slimste mens gekeken en dat alles onder het genot van een lekker flesje wijn. Helaas niet die van Edivo want die doos moeten we vandaag nog gaan ophalen.

Deze ochtend is het al bijna half negen als we wakker worden. We volgen ons ritueel en rijden rond 10 uur terug richting Pelješac om de wijn op te halen. Onderweg komen we Peter en Therese tegen die we gister hadden ontmoet. We zwaaien enthousiast maar we denken dat ze ons te laat zagen. Aangekomen bij Edivo worden we hartelijk ontvangen. Ze komen al gelijk met de doos aanwandelen. Echter kwamen we er gister ook achter dat Jeannette de verkeerde had gekocht, witte in plaats van rode, dus dat kunnen we dan gelijk rechttrekken.

Vandaag gaan we richting Bosnië en Herzegovina, de weersvoorspellingen aan de kust, voor zover je die kunt geloven, zijn wat minder dus zoeken we het geluk op in het binnenland. Als we de brug weer over zijn is het nog maar een klein stukje en staan we bij de grens. Om Kroatië uit te komen worden de inzittende van de auto voor ons goed gecontroleerd. Een voor een moeten de jonge lui uitstappen en voor de camera gaan staan. Beide jongens moeten ook hun vingerafdruk laten scannen, iets wat de dames niet hoeven, en dan mogen ze verder. Wij mogen zonder problemen door.

Eenmaal in Bosnië rijden we binnendoor naar een camperplaats bij een meer dat Robert gevonden heeft op Park4Night. Het valt ons op dat de maximum snelheid hier vaak een stuk lager is. Regelmatig maar 40 kilometer per uur en maar af en toe 80. Voor de Bosniërs maakt dat niet uit die vliegen regelmatig voorbij, maar met best wel veel snelheidscamera’s doen wij het maar rustig aan. In het begin komen we nog veel borden tegen met foto’s en richtingaanwijzers naar de Kravica watervallen waar we drie jaar geleden al eens zijn geweest. We rijden dus ook gewoon verder richting Lake Blidinje.

Als we daar aankomen ziet het er wel indrukwekkend uit. Op zo’n ruim 1100 meter hoogte parkeren we op een vlak open stuk. Er is van alles, een speeltuin, een info hokje, wc en douche, al zijn die wel Dixi formaat. Helaas waait het er ook hard en is de temperatuur onder de 10 graden. We wandelen wat rond over het terrein en zien in het info hok dat de eigenaar zal langskomen. Want er is niemand te zien. Wij krijgen het gevoel van de eerste keer dat we op Stekenjokk in Zweden stonden. Een prachtig uitzicht maar met guur en winderig weer.

Als we weer rustig en warm in de mobilhome zitten besluiten we toch maar om door te rijden. Zo’n 60 kilometer noordelijker ligt Lake Rama. Ook dat ziet er prima uit dus gaan we ons geluk daar maar een beproeven. We rijden weer door prachtige natuur, dan weer rotsachtig dan weer door wat groenere gebieden, alhoewel ook hier is de herfst in volle gang dus ook hier zijn die kleuren rijk vertegenwoordigd. Na een uurtje rijden zien we het meer voor het eerst beneden liggen. We komen net uit de bergen en het valt ons op dat het water zeer laag staan. Wel een prachtig gezicht en gelukkig is het weer hier ook aangenamer.

De weg voert ons langs het meer aar een van de “poten” die van beide kanten het meer in komen. De hoge witte zand randen die door de lage stand van het water nu zichtbaar zijn maakt het alleen maar mooier. Aan het einde van zo’n landtong in het meer parkeren we bij camping Bošnjak. Er staan al een Duitser en een Engelsman dus dat maakt het alleen maar gezelliger. Blij met onze keuze om verder te rijden blijven we hier nu echt overnachten.

Woensdag 22 oktober.

Het heeft weer eens geregend vannacht. Als we echter wakker worden is het vooral droog met af en toe wat miezer regen. Er is wel veel laaghangende bewolking dus het uitzicht is niet zo mooi als gister. We maken van de gelegenheid gebruik om weer eens goed te douchen in het mooie sanitair blok wat aanwezig is. Na Het is dan wel een kleine camping maar van alle gemakken voorzien. Nadat we weer helemaal schoon zijn, wij zelf in de douche en de mobilhome op de serviceplek vertrekken we richting Jajce.

Daar heeft Jeannette de Pliva waterval ontdekt en die willen we wel eens gaan bekijken. Door prachtige bergen met de mooiste herfstkleuren rijden we richting noorden. Rond twaalf uur draaien we een brug op en links van ons zien de waterval al naar beneden kletteren. Vlak daarlangs parkeren we onze camper en wandelen dan naar beneden. De drukte die we net zagen staat nu op het pad en blijkt een school te zijn of zoiets.

De juf gebied iedereen plaats te maken en kunnen we door richting waterval. Ook hier moeten we weer iets betalen en dan staan we er dicht bij. Niemand verder is er dan nog in de buurt. Toch wel mooi🤭 We wandelen wat rond en maken uiteraard wat foto’s voordat we weer naar boven II wandelen. Daar bij een souvenirs standje scoort Robert nog zijn koelkast magneet en dan kunnen we verder.

Na het waterval bezoek gaan we verder richting Banja Luka. Dit is de tweede grootste stad van Bosnië en daar zullen we wel een supermarkt vinden want we hebben wel wat dingen nodig. De route er naar toe voert ons langs een prachtige kloof die u met de herfstkleuren waarschijnlijk nog mooier is dan anders. Langs ons kronkelt de rivier Vrbas de hele tijd met ons mee. In Banja Luka vinden we eerst een naft station waar je met DKV kan tanken dus dat pakken we gelijk mee. Helaas hier geen AdBlue want ook die melding kregen we.

Gelukkig hebben we zelf 10 liter bij dus dat moet goed komen. Na wat files in het centrum slaan we de supermarkt over en gaan we verder richting grens. Vlak voor de grens pakken we toch nog even een supermarkt mee en dan op naar Kroatië. Dat liep toch wel even wat anders dan we gedacht hadden. Bosnië uit ging vlot, maar als we worden gevraagd of we iets aan te geven hebben bij de Kroatische douane loopt het fout. We moeten even aan de rechterkant parkeren. De douanier vraag t of we nog iets van alcohol of sigaretten hebben en we antwoorden heel eerlijk dat we wijn bij ons hebben.

Nu mag je binnen Europa 90 liter wijn meenemen dus we vermoeden geen probleem. Robert mag even uitstappen en eerst de luiken van de elektriciteit openen. Oké doe maar weer dicht. Wat volgt is het luik van de gasflessen ook geen probleem. Daarna volgt de garage. Daar staan boven op een kist twee dozen wijn uit Italië. De douanier kijkt dorstlustig uit zijn ogen en het is niet van de dorst.

Wat zit er in die kist, de wijn van Edivo die onderwater hebben gezeten. Die wil hij zien, hij begint steeds heftiger te worden. Oh oh, dat is niet goed zegt hij in het gebrekkig Engels. Voor hem is dit de druppel om alles overhoop te halen. Hij begint steeds meer te glimmen omdat hij denkt dat hij de jackpot heeft gevonden. Al onze verweren dat dit Kroatische wijn is veegt hij van tafel. Er moet dat een tax label om de hals van de fles zitten wat dus duidelijk niet het geval is bij de flessen die onder water hebben gelegen.

Er wordt een tafel bij gehaald waar alle wijn op moet komen. Dan haalt hij er twee collega’s bij waarvan één zijn chef blijkt te zijn. Zelf duikt hij de camper in en komt trots naar buiten met nog wat flessen. Ondertussen leggen we aan de illegale en de chef uit wat die flessen zijn uit Kroatië en laten een folder zijn. Ze blijken het te kennen en lijken het goed te vinden. Onze grote vriend echter begint dan over de wijn uit Noord Macedonië, dat is geen EU dus daar zitten we inderdaad fout, daar had geen haar op ons hoofd over nagedacht.

Meneer de douanier loopt nog een paar keer heen en weer en praat nog wat met zijn chef. Ok de wijnen van Edivo mogen terug de camper in. Samen met die van Italië. Echter die uit Macedonië dat is niet oké. Hij legt ons uit dat zijn chef in een heeeeele goede bui is en dat we alleen een boete krijgen op die wijn van buiten de EU en nog een paar van Edivo. In totaal 127 euro.

Wij zijn allang blij dat we die mooie amphora mogen behouden dus we doen verder niet moeilijk. En inderdaad die flessen wijn uit Macedonië zijn net iets boven de 4 liter wat mag. We laden alles weer in, Robert gaat mee betalen en dan naar meer dan een uur mogen we verder. De volgende keer toch iets beter nadenken over het doorkruisen van landen buiten de EU. Waren we gewoon door Kroatië blijven rijden was dit allemaal niet gebeurt. Een wijze les voor de volgende keer.

Na alle gebeurtenissen aan de grens rijden we toch wel aan de ene kant opgelucht, omdat we de mooie fles die Jeannette voor haar verjaardag had gekregen nog hebben, maar aan de andere kant toch wel een beetje kwaad. Oké die twee dozen uit Macedonië was onze fout. Totaal niet aan gedacht en was ook terecht. Maar de andere flessen zijn gewoon uit de Europese Unie dus zou geen probleem mogen zijn. Maar oké het is een wijze les en we hopen dat het ons niet nog een keer overkomt.

Omdat we nu toch wel wat vertraging hebben vragen we ons af of we nog naar onze overnachtingsplek moeten gaan. Volgende de navigatie komen we daar om 18:15 aan en we moeten nog bellen van te voren staat op Park4Night. Zodra we Kroatisch bereik hebben en dus roaming weer kunnen aanzetten belt Robert met de eigenaar van de CP. De camperplaats is namelijk bij mensen in de tuin en ze willen graag van te weten of er iemand komt. Als er wordt opgenomen blijkt dat het koppel zelf op vakantie is in Griekenland maar we mogen gewoon gaan staan. Er is wel een poort maar die is niet op slot. We krijgen een hele uitleg en mogen gewoon een of twee nachten blijven. Schitterend toch. Het begint al donker te worden tegen de tijd dat we aankomen. We parkeren snel en gaan dan eerst iets eten. Het was me het dagje wel.

Donderdag 23 oktober.

Een heerlijke rustige nacht op de camperplek in Kroatië. Hoewel we het toch wel jammer vinden dat de eigenaren (Ursula en Robin) er niet zijn, slapen we er niet minder om. Als Robert met Stella naar buiten gaat komt zoals al aangegeven door de eigenaren de vrouw die de poezen komt eten geven. Ze ziet ons staan maar zegt verder niks. Waarschijnlijk al ingefluisterd door Ursula.

Het is rond 10 uur als we vertrekken, we gooien eerst nog even een envelop in de brievenbus met een bedankje en een donatie. Wel zo netjes vinden wij. En eerlijk is eerlijk, als we weer eens in de buurt zijn stoppen we daar weer. Vandaag gaan we richting Hongarije naar de Donau wel bepaald. Buiten dat ze daar vandaag nog goed weer voorspellen hebben we beiden iets met die rivier. De mee lezende volgers weten dat we in de eerste dagen van deze reis al bij de oorsprong van de rivier zijn gaan kijken en dat we graag eens de hele Donau willen volgen van bron tot delta.

Zodra we bij de grens komen stijgt de spanning toch een beetje. We weten zeker dat het een grenspassage is binnen de EU maar toch. Het gedoe van gister maakt ons toch wat voorzichtiger dan daarvoor. Gelukkig zijn alle zorgen voor niets, er is niemand aan de grens en we kunnen gewoon door rijden. Volgende punt van aandacht is de tol. We rijden met een wagen van 4.1T en dus zijn ook de tol regels anders.

Voor de reis hebben we een DKV tolbox aangeschaft dienen verschillende landen zou moeten werken. In Italië hebben we er al gebruik van gemaakt op een tolweg en daar piepte hij gewoon als we een tolweg opreden. Hier in Hongarije kleurt het lichtje op de box ook gewoon groen maar als we onder van die tolpalen heenrijden horen we niets. Een snelle vraag op ChatGPT leert ons dat dit normaal blijkt te zijn. Alhoewel ChatGPT er ook naast kan zitten natuurlijk. Rond de middag is het tijd voor een pauze en lunch. Bij een klein dorpje met een speeltuintje stoppen we.

Na de middag rijden we verder richting de Donau. De route is helaas niet zo mooi als de laatste dagen maar ja we zijn ook verwend natuurlijk. Het valt ons trouwens op dat de diesel ook niet meer zo goedkoop is al een paar jaar terug toen we hier waren. Toen waren prijzen van rond 1,25 euro nog de reden dat je maar een aantal liter mocht tanken.Vandaag de dag zitten ze nog omgerekend toch ook op 1,45. Dat is vaak nog duurder dan Kroatië, Bosnië en de andere zuidelijker gelegen landen waar we doorheen kwamen.

Voorlopig hoeven we toch nog niet te tanken dus rijden we rustig verder. Tegen twee uur zien we de Donau voor het eerst opdoemen bij het stadje Baia We zakken nog iets zuidelijker af en vinden een vrije plek bij Dunafalva. Aan de oever van de Donau staan we prima. Een temperatuur van rond de 23 graden maakt het heerlijk aangenaam. Jammer genoeg voor ons begint het af en toe ook te druppelen waardoor we toch maar in de mobilhome blijven. Genieten van hetvuitzicht over de Donau en de boten die passeren.

Vrijdag 24 oktober.

Afgelopen nacht was een speciale voor ons in meerdere opzichten. Ten eerste was het voor ons toch wel de meeste ruige nacht in opzicht van weersomstandigheden. We kunnen ons niet herinneren dat we zo door elkaar zijn geschud door de wind en de regen. Het meest wat er in de buurt kwam was de nacht op Stekenjokk in 2020 maar vannacht was toch nog wel wat heftiger dan we van toen herinneren.

Daarnaast is het speciaal omdat dit onze 365e nacht in de mobilhome is, wat dus inhoud dat we in de 7 jaar dat we nu aan het camperen zijn precies 1 jaar in ons huisje op wielen hebben geslapen. Omgerekend is dat dus 1 dag per week. Na de heftige nacht willen we op tijd vertrekken. Omdat het vandaag blijft waaien willen we naar Boedapest. Hopelijk is het daar in de stad wat minder heftig dan hier op het platteland.

Als we vertrekken moeten we route 51 volgen, ook al weer speciaal om als Route51 op je eigen weg te rijden. Helaas vinden we de route nu niet echt bijzonder maar oké, het gaat om het idee. Onderweg passeren we de locatie nog waar we ooit onze eerste nacht in Hongarije langs de Donau hebben gestaan maar dat was dan ook een van de weinige hoogtepunten van de route.

Rond het middaguur komen we aan op Haller Camping, een stadscamping niet ver van het centrum. We checken in kopen een dagkaart voor het openbaar vervoer en gaan dan op pad. Via het vlakbij gelegen metrostation zijn we na 5 haltes midden in het centrum. We wandelen wat rond bezoeken het Hard Rock café, waar helaas ook hier geen hond binnen mag en eten wat bij een restaurant.

De meeste hoogte punten hebben we in het verleden al bezocht dus is voor ons niet echt van belang. Met de nodige souvenirs gaan we weer terug naar de camping. Hier doet Jeannette nog een wasje en pakken zowel zij als Robert nog een douche. Nu maar eens kijken waar we morgen heen gaan.